Dzieło przenosi nas na wspaniały dziedziniec; przed nami roztacza się symfonia szczegółów architektonicznych. Artysta uchwycił esencję pałacowej przestrzeni, gdzie światło i cień tańczą na zdobionych fasadach. Skomplikowane rzeźby zdobią łuki i kolumny, opowiadając nieme historie historii i sztuki. Gra światła jest mistrzowska, rzucając głębokie cienie, które podkreślają głębię budynku i fakturę kamienia. Atmosfera wydaje się spokojna, być może letnie popołudnie, z poczuciem ponadczasowości, które zachęca do kontemplacji. Postacie ludzkie dodają poczucia skali i życia, subtelnie osadzając wspaniałą strukturę w ludzkim kontekście.