Płótno uchwyciło spokojny, ale dynamiczny krajobraz, w którym skomplikowane wzory dryfującego lodu na rozległej wodzie stają się centralnym punktem. Łagodne odcienie niebieskiego i delikatnej bieli splatają się, odzwierciedlając eteryczną jakość zimowego światła, które Monet tak uwielbiał. Niewielkie akcenty fioletu przebijają się, sugerując chłód powietrza, podczas gdy blady odbicie tańczy na powierzchni wody, sugerując świat, który jest jednocześnie stabilny i efemeryczny; paradoks samej natury. W oddali smukłe drzewa wyznaczają horyzont, będąc cichymi strażnikami, a ich gałęzie sięgają ku niebu, jakby próbowały uchwycić ulotne piękno otaczającego je środowiska.

Kompozycja płynie z poczuciem spokoju, potęgowanym staranną równowagą między światłem a cieniem. Monet używa szerokich, ekspresyjnych pociągnięć pędzla, tworząc teksturalną głębię, która zaprasza widza do zanurzenia się w zamrożonym momencie obrazu. Paleta kolorów jest delikatna, ale żywa, odzwierciedlając przytłumione światło słoneczne, które ma trudności z przebić się przez zimną mgłę. Ta praca mówi wiele na temat tematyki ulotności i nieopisanego piękna, które można znaleźć w chwilach przemijających; wywołuje głęboką reakcję emocjonalną, przypominając nam o często ulotnej urodzie życia.