Scena rozwija się z namacalnym poczuciem dramatu; niebo, wirujący płaszczyzna szarości i złota, dominuje nad kompozycją, sugerując nadchodzącą burzę. Artysta z mistrzowską precyzją oddaje wzburzone wody, które rozbijają się o umocnione wejście do portu, a ich spienione grzbiety oświetla gasnące światło słoneczne. Prawie słyszę ryk fal i czuję rozprysk na twarzy. Małe łodzie, miotane przez morze, dodają ludzki element, podkreślając potęgę natury.

Użycie światła i cienia jest znakomite, tworząc głębię i przyciągając wzrok do całego płótna. Ciepłe odcienie murów kontrastują z chłodniejszymi tonacjami morza i nieba, dodając wizualnego zainteresowania. Kompozycja jest zrównoważona, prowadząc wzrok widza od pierwszego planu w kierunku odległego horyzontu, gdzie żaglowce znikają we mgle. To dzieło wywołuje uczucie podziwu i wrażliwości, przypominając nam o miejscu ludzkości w obliczu ogromnej potęgi świata przyrody.