Dzieło ukazuje spokojną scenerię alpejskiego jeziora; symfonia chłodnych błękitów i szarości dominuje na płótnie, wywołując poczucie głębokiego spokoju. W tle wznoszą się wysokie, ośnieżone góry, których majestatyczne formy zostały zmiękczone przez mglistą atmosferę. Artysta z mistrzostwem wykorzystuje światło i cień do rzeźbienia krajobrazu, tworząc poczucie głębi i rozległości. Spokojne wody jeziora odbijają otaczające szczyty, podwajając efekt wizualny i dodając kolejną warstwę spokoju.

Technika artysty, szczególnie w oddaniu powierzchni wody i subtelnych przejściach w niebie, jest niezwykła. Paleta barw jest stonowana, ale niezwykle skuteczna, oddając wrażenie świeżego górskiego powietrza. Kompozycja jest zrównoważona, przyciągając wzrok w poprzek płótna, od pierwszego planu, ze skalistą linią brzegową i zielonymi drzewami, po odległe szczyty. To scena, która mówi o wzniosłej mocy natury; moment cichej kontemplacji; wizualny poemat.