Praca przedstawia eteryczny widok Mostu Charing Cross, otulonego delikatną mgłą, w której kolory wirują i mieszają się w wrażenie sceny zamiast ścisłego przedstawienia. Charakterystyczne pociągnięcia pędzla Moneta tworzą marzycielski charakter; pociągnięcia wydają się tańczyć na płótnie, wywołując sposób, w jaki światło przefiltrowane przez mgłę i wodę.

W kompozycji znajduje się emocjonalny spokój; można poczuć delikatny uścisk otoczenia, jakby widz stał nad brzegiem rzeki, wchłaniając ciszę sceny. Historyczny kontekst pracy Moneta leży w ruchu impresjonistycznym, gdzie kluczowe stało się uchwycenie istoty światła i ulotnych chwil. Ten utwór odzwierciedla tę etykę; zaprasza nas do docenienia piękna w ephemerze i odnalezienia pokoju w chaosie życia miejskiego.