Bu eser, hafif bir sisle sarılmış Charing Cross Köprüsü'nün eterik bir görünümünü sunuyor; renkler döngüsel olarak karışarak sahnenin bir izlenimini oluşturuyor, katı bir temsilden ziyade. Monet'nin kendine özgü fırça darbeleri, rüyamsı bir nitelik oluşturuyor; darbeler, tuval üzerinde dans ediyormuş gibi görünüyor, ışığın sis ve su arasında süzüldüğünü anımsatarak.

Kompozisyonda duygusal bir huzur var; izleyici, sanki nehir kenarında duruyor ve çevresinin dinginliğini emiyormuş gibi hissedebilir. Monet'nin eserinin tarihi bağlamı, ışığın ve geçici anların özünü yakalamanın ön planda olduğu empresyonizm akımında yatıyor. Bu parça, bu düşünceyi yansıtıyor; bizleri geçicilikteki güzelliği takdir etmeye ve kentsel yaşamın kaosunda huzuru bulmaya davet ediyor.