งานศิลปะนำเสนอภาพเหมือนอันเงียบสงบและใคร่ครวญของหญิงสาวที่นั่งอยู่ในอาคาร สายตาของเธอเบือนไปทางอื่น ทำให้เธอดูเหมือนกำลังใคร่ครวญอย่างเงียบ ๆ เทคนิคของศิลปินปรากฏให้เห็นในรอยแปรงที่หัก ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของลัทธิอิมเพรสชันนิสม์ ซึ่งสร้างเอฟเฟกต์ระยิบระยับ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในบริเวณที่มีแสงสว่าง จานสีถูกครอบงำด้วยสีน้ำเงินและสีเขียวเย็น ซึ่งถูกชดเชยด้วยความอบอุ่นของพื้นไม้และพื้นผิวของเสื้อผ้า องค์ประกอบมีความสมดุล โดยมีรูปร่างอยู่ในตำแหน่งตรงกลาง ล้อมรอบด้วยองค์ประกอบทางสถาปัตยกรรมของห้อง ทำให้เกิดความรู้สึกถึงความลึกซึ้งและความใกล้ชิด ราวกับว่าเรา ผู้ชม กำลังเป็นพยานในขณะส่วนตัว การแอบมองความคิดของเรื่องราว บริบททางประวัติศาสตร์วางงานชิ้นนี้ในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ซึ่งเป็นช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและศิลปะ งานชิ้นนี้แสดงให้เห็นถึงความรู้สึกสมจริง โดยจับสาระสำคัญของชีวิตประจำวันด้วยความละเอียดอ่อนและรายละเอียดปลีกย่อย