Eser, iç mekanda oturan genç bir kadının sakin ve içe dönük bir portresini sunar. Bakışları başka yöne çevrilmiş, ona sessiz bir tefekkür havası katıyor. Sanatçının tekniği, özellikle aydınlık bölgelerde, parıldayan bir etki yaratan, empresyonizmin karakteristik özelliği olan kırık fırça darbelerinde belirgindir. Renk paletine, ahşap zeminin sıcaklığı ve giysilerinin dokularıyla dengelenen soğuk maviler ve yeşiller hakimdir. Kompozisyon dengelidir, figür merkezi bir konumdadır ve odanın mimari unsurları tarafından çerçevelenerek bir derinlik ve samimiyet duygusu yaratır. Sanki biz, izleyiciler, öznenin düşüncelerine kısa bir bakış, özel bir anına tanık oluyoruz. Tarihsel bağlam, bu eseri sosyal ve sanatsal değişimin yaşandığı 19. yüzyılın sonlarına yerleştirir; bu eser, günlük yaşamın özünü duyarlılık ve nüanslarla yakalayarak bir gerçekçilik duygusu sergiler.