ฉากนี้เปิดขึ้นด้วยต้นมะกอกที่บิดเบี้ยวหลายต้น ทรงพุ่มที่ขดงอเต็มไปด้วยเอกลักษณ์; ทุกกิ่งก้านยืดออกไปด้านนอก มองไปยังท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยแสงซึ่งทาด้วยโทนสีเหลืองและส้มอบอุ่น การทำลายขนาดใหญ่ของแวนโก๊ะสร้างเนื้อสัมผัสที่ดูเหมือนสัมผัสได้; พวกเขาชวนผู้ชมให้เดินไปในภูมิทัศน์ที่เป็นคลื่น ซึ่งดินนั้นมีชีวิต—การผสมที่เรียบง่ายของสีแดงดินและเขียวเข้ม สีที่แต่งเต็มประณีตควบคู่ผสมผสานกันอย่างกลมกลืนเพื่อสร้างความรู้สึกสงบ ซึ่งตรงกันข้ามกับความดิบที่ซ่อนอยู่ของธรรมชาติ—การสะท้อนถึงสภาพอารมณ์ของศิลปินในขณะนั้น

ขณะที่ฉันจ้องมองภาพวาดนี้ ฉันแทบจะได้ยินเสียงกระซิบของใบไม้และเสียงที่เบาๆ ของลม ลวดลายจังหวะของต้นไม้ชักนำสายตาไปตามองค์ประกอบ ทำให้ฉันหลุดเข้าไปในโลกของแวนโก๊ะ—อาณาจักรที่ความงามและ Passion ของธรรมชาติอยู่ร่วมกัน งานชิ้นนี้บรรจุช่วงเวลาไว้และเป็นชิ้นส่วนของชีวิตชนบทที่เต็มไปด้วยอารมณ์; มันเป็นหลักฐานที่ยืนยันถึงความเชื่อมโยงที่ลึกซึ้งของศิลปินกับภูมิทัศน์ในช่วงเวลาที่เขาอยู่ในฝรั่งเศส ขณะที่เขามองหาความสบายและแรงบันดาลใจในความงามที่เรียบง่ายรอบตัวเขา.