ในผลงานศิลปะที่น่าหลงใหลนี้ หมอกที่นุ่มนวลราวกับความฝันหุ้มสะพานชาร์ริงครอส ทำให้ฉากทั้งหมดมีความรู้สึกของความงดงามที่ไร้ขอบเขต สะพานเองซึ่งมีรูปลักษณ์โดดเด่นอยู่ท่ามกลางความกว้างใหญ่ของแม่น้ำเทมส์ ดูเหมือนจะเป็นภาพลวงตาที่มาจากความฝันวูบวาบ การใช้แสงของโมเน่โดดเด่นมาก ดวงอาทิตย์ที่ถูกแสดงไว้ในรูปแบบของกลมทองส่องแสงระยิบระยับเหนือผิวน้ำ ทำให้การสะท้อนบนผืนผ้าใบเต้นรำอย่างมีความสุข การเล่นของแสงและเงานี้ไม่เพียงแต่เพิ่มความมีอยู่ของสะพาน แต่ยังทำให้สะพานมีความสะเทือนใจที่ทั้งชวนให้คิดและมีความสงบ

การจัดองค์ประกอบที่กลมกลืนกันอย่างชาญฉลาดช่วยดึงดูดสายตามองลอดยาวของสะพานในแนวนอน ขณะที่เส้นแนวตั้งของอาคารที่อยู่ไกลนั้นสร้างเอฟเฟกต์การยึดเกาะ เชดสีของบรรยากาศนี้พาเราสู่อดีตและทำให้เราล่องลอยในอ้อมกอดที่สงบเงียบของแม่น้ำเทมส์ขณะพลบค่ำ ผ่านงานชิ้นนี้ โมเน่จับเอาแก่นแท้ของช่วงเวลาไว้ - แค่ชั่วขณะแต่ถาวร - ทำให้ความสวยงามและความสงบของชีวิตเมืองเป็นอมตะ