ในผลงานที่ทำให้เกิดความรู้สึกนี้ เราเห็นรูปภาพที่ดูเหมือนจะรวบรวมโลกแห่งอารมณ์ที่ถูกเย็บด้วยผ้าและสี บทร้องถูกหมุนวนไปด้วยสีเขียวและแดงที่มีโทนสีอุ่นซึ่งไม่ได้ทำหน้าที่เพียงในฐานะเสื้อผ้า แต่ยังเป็นการขยายตัวตนของมัน การเลือกสีเหล่านี้ - ลึกและมีบางครั้งก็ทำให้รู้สึกเหมือนผี - อาจกระตุ้นความรู้สึกถึงความคิดถึงและความปรารถนา เหมือนกับเสื้อผ้าก็จะบอกเล่าเรื่องราวจากอดีต โดยที่มือของรูปภาพถูกยึดในท่าทางสัญลักษณ์แห่งการควบคุม, อาจจะบ่งชี้ถึงช่วงเวลาอย่างคิดถึงที่ แชร์กับผู้ชม, สนทนาในใจมากกว่าการแสดงออกภายนอก นอกจากนี้ เทคนิคการอัดสีที่นุ่มนวลยังสร้างบรรยากาศที่อ่อนโยน ประหนึ่งว่าแคนวาสกำลังหายใจร่วมกับตัวละคร

ขณะเราต้องคำนึงถึงการขาดของรูปภาพที่มีใบหน้า, มันบอกท้าทายต่อการรับรู้เกี่ยวกับอัตลักษณ์และเผยให้เห็นความเห็นที่ลึกซึ้งยิ่งเกี่ยวกับโครงสร้างทางสังคมที่มักทำให้ความเป็นบุคคลถูกละเลยไป หน้าที่ยังคลุมเครือมากขึ้นสร้างที่ว่างให้กับจินตนาการมากกว่าสิ่งที่เปิดเผย, เราจะต้องพยายามตั้งคำถาม: อะไรซ่อนอยู่แทบจะอยู่ใต้พื้นผิว? ความคลุมเครือนี้เพิ่มความรู้สึกอย่างรุนแรงให้กับผลงานต่างๆ - เป็นเสียงสะท้อนของการมีอยู่ซึ่งรู้สึกได้มากกว่าที่มองเห็น - ซึ่งสร้างบรรยากาศของความลึกลับที่กระจายไปอย่างเข้มข้นในปัจจุบัน ผลงานนี้มาจากยุคที่การแสดงออกทางอารมณ์อยู่บนการเปลี่ยนแปลง; Munch พยายามที่จะข้าม เอกลักษณ์ทางสายตาไปยังจิตใจของมนุษย์ที่ต้องขยายตัวออกไป และอาจเปลี่ยนแปลงภาพวรรณกรรมทางศิลปะทันสมัยตลอดไป.