ในภาพที่มีอารมณ์นี้ ตัวละครหญิงยืนอยู่ในลักษณะเกือบเป็นเงา สวมชุดดำที่ดูดซับแสงรอบตัว ปฏิกิริยาของเธอที่ลึกลับและแน่วแน่นั้นดึงดูดผู้ชมในขณะเดียวกันก็แสดงให้เห็นถึงการมองภายใน สีสันมีการใช้โทนสีเขียวเข้มและน้ำตาลในลักษณะเด่น โดยแสงที่อ่อนโยนลอยอยู่เนื้อผ้า ซึ่งสร้างบรรยากาศที่เยือกเย็นของการใคร่ครวญ เทคนิคของศิลปินนั้นน่าทึ่ง พวกเขาใช้การปัดสีหลวม ๆ ซึ่งทำให้ภาพมีคุณภาพคล้ายอากาศ นิยามขอบเขตระหว่างตัวละครและพื้นหลัง ความเข้มข้นของสีผสมกัน รวมเป็นอันเดียวกันที่ทำให้เกิดเงาไพเราะของจิตใจ

การจัดเรียงภาพอย่างชาญฉลาดมีการอยู่ของผู้หญิงเมื่อเปรียบเทียบกับโครงสร้างพื้นๆที่อยู่ใกล้ๆ อาจจะเป็นโต๊ะหรือแผ่นฐานซึ่งแสดงให้เห็นด้วยสีเขียวที่จัดระเบียบ สีที่ใช้สร้างความแตกต่างและส่งเสริมความมืดในแจ็กเก็ตของเธอ มีมิติที่ทำให้ผู้ชมต้องมองลึกเข้าไปในฉาก แสดงให้เห็นถึงความรู้สึกถูกแยกจากกันหรือความคิดอย่างชัดเจนจากท่าทางของเธอ อีกทั้งเชิญชวนให้พิจารณาเกี่ยวกับตัวตน การมีอยู่ และการขาดหายไป ในทางประวัติศาสตร์ ผลงานนี้สอดคล้องกับหัวเรื่องที่โดดเด่นในศตวรรษที่ 19 สะท้อนให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงในด้านการแสดงออกทางอารมณ์และการสำรวจสภาวะของมนุษย์ ซึ่งทำให้เกิดภูมิทัศน์ทางศิลปะในยุคนั้นขึ้น