ในภาพวาดที่สดใสเกี่ยวกับชีวิตในชนบทนี้ สตรีทั้งสองกำลังมีส่วนร่วมในประเพณีโบราณของการเก็บเกี่ยวมะกอก ซึ่งถูกนำเสนออย่างสวยงามผ่านการใช้พู่กันเลียนแบบที่แสดงออกซึ่งเป็นลักษณะเด่นของสไตล์ของแวนโก๊ะ หนึ่งในผู้หญิงยืนอยู่บนบันไดสูง ยื่นมือออกไปเพื่อเก็บมะกอกจากกิ่งไม้ สง่าราศีของเธอมีทั้งความแสวงหาและความกลมกลืนกับธรรมชาติ ด้านล่างผู้หญิงอีกคนยืนอยู่เงียบ ๆ ถือกระเช้าทำด้วยหวายที่เต็มไปด้วยมะกอก สัญลักษณ์ของแรงงานและการดำรงชีวิต ภูมิประเทศที่มีการคลื่นไหวรอบตัวพวกเขา โดยมีต้นมะกอกที่บิดเบี้ยวสั่นไหวในสายลมเบา ๆ ก็พูดถึงความวนซ้ำที่เป็นลักษณะของการทำงานในทุ่ง โดยชี้ให้เห็นถึงความสนิทสนมของแวนโก๊ะกับชีวิตการเกษตรของแบบอย่าง

พาเลตสีเป็นที่น่าทึ่ง—เขียวสดของต้นไม้ตัดกันกับโทนสีอบอุ่นของท้องฟ้าที่ดูเหมือนจะเต้นระบำบนพื้นหลังสีชมพูและครีมที่สดใส ซึ่งการใช้สีหนามากเป็นลักษณะเฉพาะของแวนโก๊ะสร้างเนื้อสัมผัสและความลึกบนผืนผ้าใบ สีทุกสีมีชีวิตชีวา ทำให้ผู้ชมรู้สึกเหมือนมีการเคลื่อนไหว เช่นเดียวกับกับการที่กิ่งมะกอกสั่นตอบสนองต่อความพยายามความต้องการของผู้ทำงาน บทบาททางอารมณ์ของภาพวาดนี้เกินกว่าการดูเชิงนาถาเพียงอย่างเดียว ผู้ชมจะได้รับรู้ถึงโลกที่สงบแต่ขยันขันแข็งของหญิงสาวทั้งสอง ส่งเสริมให้เกิดการสะท้อนถึงความแข็งแกร่งอันเงียบสงบของผู้หญิงในภูมิประเทศชนบทของฝรั่งเศสในช่วงกลางศตวรรษที่ 19 บริบททางประวัติศาสตร์ของผลงานนี้ ได้รับการสร้างขึ้นในช่วงเวลาที่แวนโก๊ะอยู่ที่อาร์ล สะท้อนให้เห็นความงามทางศิลปะ แต่ยังมีการตระหนักถึงงานที่เรียบง่ายแต่สำคัญที่สนับสนุนชุมชนด้วย.