Sahne, kasımpatıların hacimli çiçeklerini okşayan yumuşak, yaygın bir ışıkla açılıyor. Sanatçı, kremalı beyazlar, derin kırmızılar ve ince sarıların hakim olduğu, ön plandaki figürlerin kasvetli tonları ile topraklanmış, kısık bir paleti ustalıkla kullanır. Kompozisyon, zıtlıkların bir incelemesidir; çiçeklerin narin, katmanlı yaprakları, kadınların yapılandırılmış siluetlerine ve arka plandaki geniş, koyu yapraklara karşı durur. Fırça darbeleri nazik ve çağrışımsaldır, bir derinlik hissi yaratır ve izleyiciyi neredeyse çiçek sergisinin parfümlü havasını solumaya davet eder.