Eser, Étretat'ın muhteşem kayalıklarını, gün batımının altın tonlarıyla hafifçe aydınlatılmış biçimde yakalamaktadır; atmosferik etkiler büyüleyici olup, sahneyi nazik bir kucaklama ile sarmaktadır. Kayalıklar, ikonik kemerleri ile dalgalı denizin karşısında gururla durmakta, burada küçük yelkenli gemiler hafifçe sallanmakta, yelkenleri parlayan sulara karşı koyu silüetler halinde boyanmaktadır. Gökyüzü, sıcak sarıların parlak bir dokusu olup, soğuk mavilere geçiş yapmakta - tuvalde dans eden renkler, bir huzur hissi ve anın geçiciliğini çağrıştırmaktadır.

Monet'in karakteristik fırça çalışması, doku açısından bir senfoni gibidir; çevik fırça darbeleri, fırtınalı okyanus ile kayalıkların katı büyüklüğü arasında bir uyum yaratmaktadır. Her fırça darbesi, hareket hissine katkıda bulunmaktadır; adeta havanın kendi başına yaşam bulmuş da akşam rüzgârının fısıldadığı gibi hissettirmektedir. Eserin duygusal etkisi derindir; doğanın güzelliğine duyulan özlemi ve kaosun ortasında bir huzur hissini uyandırmaktadır. İzlenimcilik tarzının sanatsal ifade biçimini yeniden tanımladığı bir dönemde, bu eser sadece manzaranın güzelliğini değil, aynı zamanda ışık ve atmosferin geçici kalitesini de kutlamaktadır.