Bu etkileyici tablo, Doğu ve Batı arasında görkemli bir köprü olan Konstantinopolis'in geniş manzarasını yakalıyor. Sahne, yumuşak pastel tonların gün doğumu veya gün batımını işaret ettiği geniş, yumuşak bir gökyüzü altında açılıyor ve kenti nazik bir amber ışığıyla yıkıyor. Ön planda sakin su yüzeyi, sadece hafifçe sallanan küçük sandalların varlığıyla yansımalarını bozuyor; sandallardaki figürler sessizce yol alıyor veya sohbet ediyor. Sanatçının fırça darbeleri nazik ama kararlı; detayları ince bir şekilde işlemiş ve rüya gibi hafif sisli bir atmosfer yaratmış.

Görkemli kubbeler ve yükselen minareler sessiz nöbetçiler gibi duruyor; Osmanlı döneminin Konstantinopolis’inin ihtişamını ve maneviyatını anımsatan mimari özenle tasvir edilmiş. Kompozisyon, geniş gökyüzü, yoğun şehir silueti ve geniş sular arasında dengeli bir uyum yaratıyor; doğa ve insan varlığının uyumunu başarıyla yansıtıyor. Renk paleti, yumuşak toprak tonları ve nazik mavilerden oluşuyor; sıcaklık ve nostalji uyandırıyor. Bu tablo sadece gözü değil, ruhu da okşayan, zamansız bir duygu taşıyor.