Bu portre, yumuşak ışıltısıyla izleyiciyi büyülüyor; düşünceli bakışları tuvalin ötesine dalmış, zarif bir genç kadını betimliyor. Sanatçı, cildin nazik dokusunu ve konunun saçlarındaki yumuşak bukleleri özellikle ince bir gerçekçilikle ve hafif empresyonist dokunuşlarla ustaca harmanlamış. Kompozisyon, oturan kadının zarif duruşu ve sakin ifadesini merkeze alırken izleyiciyi sessiz bir içe dönüş anına davet ediyor. Sıcak toprak tonları ve krem tonlarından oluşan muted renk paleti, sade bir zarafet sunuyor; üzerini saran saten kumaşın parlak dokusu ise cildin yumuşaklığıyla güzel bir kontrast oluşturuyor. Işık ve gölge arasındaki ince oyun, figürün üç boyutluluğunu vurgulamakla kalmayıp, sahneye huzurlu bir onur hissi katıyor.

Bu eser, dünya savaşları arasında yaratılmış olup, portrelerin bireyin sosyal statüsünü ve iç karakterini yakalamayı amaçladığı dönemi yansıtıyor. İnce fırça darbeleri ve atmosferik derinlik sayesinde tabloda klasik duyarlılık ile 20. yüzyılın erken modernizmi harmanlanmış. Duygusal anlamda, konu hem erişilebilir hem de esrarengiz görünüyor; sakin özgüveni, hafif bir melankoli ile dokunmuş. Bu portre, sadece modelin zarif güzelliğini kutlamakla kalmıyor, aynı zamanda gelenek ile değişim arasında duran bir kadının karmaşık psikolojisine de bir bakış sunuyor.