Bir adam, dalgın ve umutsuz bir ifadeyle, kaba bir yorganla örtülü dar bir yatakta uzanmış. Beyaz bol gömleği, çevredeki loş toprak tonlarıyla zıtlık yaratıyor; yorgun yüzüne ve çıplak ayaklarına yumuşak bir ışık düşüyor. Yerde dağılmış kağıtlar, tamamlanmamış düşünceleri veya yarım kalmış işleri simgeliyor olabilir. Arka planda yeşilimsi bir perde kısmen kapalı; sol tarafta ise demir parmaklıkların ardında iki figür onu izliyor; bu durum kapatılmışlık ve gözlem altında olma hissini artırıyor.

Sanatçının fırça darbeleri gevşek ama etkili; sıcak toprak tonları ve ışık-gölge oyunları izleyicinin dikkatini adamın boş bakan yüzüne çekiyor. Bu kompozisyon, 19. yüzyıl akıl hastanesinde geçen yalnızlık ve zihinsel çalkantıyı güçlü biçimde yansıtıyor. Karanlık ve ışığın mücadelesi psikolojik dramayı derinleştiriyor.