Mężczyzna o przygnębionym wyrazie twarzy leży na wąskim łóżku przykrytym szorstkim kocem. Jego luźna biała koszula kontrastuje z ciepłymi, stonowanymi brązami i ochrami otaczającego wnętrza. Na podłodze rozrzucone są kartki papieru – symbol niedokończonych myśli lub pracy. Za nim zielona zasłona częściowo zasłania ciemne pomieszczenie, a po lewej dwie postaci patrzą przez okno z kratami, budując atmosferę uwięzienia i obserwacji.

Styl malarski jest swobodny, z wyraźnym wykorzystaniem światła i cienia, które skupiają uwagę na pustym, zmęczonym spojrzeniu mężczyzny. Kompozycja silnie oddaje poczucie izolacji i wewnętrznego cierpienia, osadzając widza w realiach XIX-wiecznego zakładu psychiatrycznego. Kontrast światła i cienia potęguje dramatyzm psychologiczny tej sceny.