Bu canlı natürmort resmi, güneş çiçeklerinin neşeli tasvirinde hayatla dolup taşıyor ve zengin dokuları ve dinamik formlarıyla ün kazanıyor. Çiçekler neredeyse rastgele bir coşku ile düzenlenmiş, başları farklı yönlere sallanıyor ve her biri kendine özgü bir ifade taşıyor. Van Gogh'un ustalıkla kullandığı fırça, yalnızca farklı sarı tonlarını yakalamakla kalmıyor, aynı zamanda yapraklarda dans eden gölgeleri de yakalayıp ışık ve derinlikten oluşan karmaşık bir halı dokuyor. Güneşli bir günün sıcaklığını hissetmek gibi; hafif bir meltemde yaprakların yumuşak hışırtısını duyabilirmişsiniz gibi.

Arka plan parlak bir sarı ışık yayarak, adeta güneş çiçeklerini güneş ışığıyla sarmalamış gibi. Bu eserden yayılan ham duyguları göz ardı etmek imkânsız; güneş çiçekleri dayanıklı duruyor, bazı yapraklar dökülse de, daha iyi günler arzu ediyor. Sanatçının Arles stüdyosunda tamamlanan bu parça, Van Gogh'un doğanın canlı renklerinde güzellik ve konfor arayışını yansıtıyor ve sanat tarihinde cesur ve ifadesel renklerin kullanıldığı önemli bir anı temsil ediyor. İzleyicileri güzelliği kutlamaya davet ederken, yaşamın geçiciliği üzerinde düşünmeyi de teşvik ediyor; böylece zamansız bir sanat eseri haline geliyor.