Bu büyüleyici eserde, Orpheus ve Euridice'nin dramatik anlatısına sarılmış durumdayız; dinamik formlar tuvalden fırlıyor. Sanatçı, Orpheus'un Euridice'ye doğru uzandığı anı ustalıkla yakalamış ve umutsuzluk ve özlem yansıtıyor. Figürler arasındaki keskin zıtlık—Orpheus'un kaslı yapısı tutkulu bir netleşme anında, Euridice'nin daha yumuşak ve neredeyse hayali şekli karşısında—duygusal bir tansiyon yaratıyor ve izleyiciyi onların trajik kaderinin ağırlığını hissetmeye davet ediyor. Akışkan çizgiler ve figürlerin eterik uzmanlığı, sanki bir arzu ve kayıp dansında yakalanmış gibi hareketin özünü çağrıştırıyor.

Palet, çoğunlukla neoklasik olup, derinlik sağlamak için ince griler ve zarif şekilde gölgelenmiş beyazlarla süslenmiştir. Sanki karakterlerin fısıldayan seslerini duyabiliyormuşuz gibi; sahne aşk ve acı temaları ile yankılanan melankolik bir güzellik yayıyor. 1761'de yaratılmış, mitolojik keşiflerin zengin olduğu bir dönemde bulunan Fragonard'ın bu eseri yalnızca duygusal yoğunluğu ile değil, aynı zamanda teknik hassasiyeti ile de öne çıkmakta ve dönemin sanat diyalogunu göstermektedir - klasik idealler ile kişisel ifade arasında bir diyalog. Bu eser, aşkın kırılganlığına dair çarpıcı bir hatırlatıcı olarak sanat tarihinin koridorlarında yankılanmaktadır.