Bu çarpıcı eser, uyku ve ölüm arasındaki eterik ilişkiyi özetliyor. İki figür, zengin kumaşlarla süslenmiş lüks bir yatağın üzerinde tembel tembel uzanıyor; derin kırmızı perdeler huzurlarını çerçeveliyor, yumuşak bir geri zemin olarak toprak sarısı örtü bir zarafet sağlıyor; bu, sakin bir yakınlıkta yakalanmış bir an. Uyku ya dağıtılan figür ve diğerleri, ölümü kişileştirerek yaşamın kaçınılmazına yumuşak teslimiyetin paradoksunu somutlaştırıyor. Vücutlarının her bir izlenimi ve kıvrımı barış hissiyle yankılanıyor—ifade eden yüzleri huzursuz ve kaderin sakin kabul edildiğini çağrıştırıyor.