Dit opvallende kunstwerk vangt de etherische relatie tussen slaap en dood. De twee figuren liggen loom op een luxueus bed, versierd met rijke stoffen; hun karmijnrode gordijnen omlijsten hun rust, terwijl het zachte vouwen van een dof okeren dekbed een gevoel van luxe toevoegt; dit is een moment gevangen in stille intimiteit. De figuur die de slaap vertegenwoordigt en de figuur die de dood personifieert, belichamen de paradox van de zachte overgave van het leven aan het onvermijdelijke. Elke contour en boog van hun lichamen weerklinkt met een gevoel van vrede—hun gezichten zijn sereen en roepen een kalme acceptatie van het lot op.