De scène ontvouwt zich met een boeiende intimiteit. Vier cherubijnen, met hun delicate vleugels gespreid, verzamelen zich rond een jonge vrouw. De beheersing van de kunstenaar van de menselijke vorm is duidelijk zichtbaar in de zachte, afgeronde rondingen van de kinderen en de sierlijke houding van de centrale figuur. Haar uitdrukking is een subtiele mix van dromerij en zachte verbazing, alsof ze is ontwaakt uit een droom, of misschien op het punt staat er een te beleven. De kunstenaar gebruikt het licht op vakkundige wijze en werpt een zachte gloed die lijkt uit te stralen van de figuren zelf, waardoor de etherische kwaliteit van de scène wordt versterkt.