Sahne, klasik güzellik ve narin yakınlığın bir tablosuyla, ruhani bir zarafetle açılıyor. Saf beyaz ve zengin mor renkli akan elbiseler giymiş bir kadın, taş bir bankta oturuyor, ifadesi tefekkür ve nazik bir şaşkınlığın büyüleyici bir karışımı. Yumuşak kanatları ve yaramaz sırıtışları olan iki melek figürü, ona eşlik ediyor; biri kulağına fısıldıyor, diğeri omzunu şakacı bir şekilde kucaklıyor. Kompozisyon, ışık ve gölgenin ustaca bir dansı, sanatçının fırça darbeleri, ten renklerinin narin bir şekilde işlenmesinde ve kumaşın ince kıvrımlarında belirgindir. Yumuşak, yaygın ışık figürleri yıkar, bir huzur ve dinginlik atmosferi yaratır. Arka plan, yemyeşil bir bahçe ortamı, genel uyum duygusuna katkıda bulunur. Eser, masumiyet, aşk ve kalbin uyanışı temalarına atıfta bulunarak, zamansızlık hissi uyandırıyor.