Bu eser, alacakaranlığın hafif kucaklayışını hissettiriyor ve sahneyi sararak uzun gölgeler yaratırken Nuenen’deki papaz evinin hatlarını yumuşatıyor. Koyu çatılı evler, yaklaşan akşamın karşısında nöbet tutuyor gibi duruyor; neredeyse akşam gökyüzüyle birleşiyorlar. Manzaranın içinden kıvrılan yol, izleyiciye dolaşmasını davet ederken, yapraksız ağaçlar bu anın hayalet gibi güzelliğini artırıyor—geçici, huzurlu bir ara. Ufukta alçalan güneşin belirsiz bir ışığı, bütün kanvası nazik bir parıltıyla yıkarken günü sona erdirdiğini fısıldıyor—serin ama hüzünlü bir veda.

Sanatçının kullandığı renk paleti dikkat çekici; derin yeşil ve kahverengiler hakim iken, yalnızca güneşin sönmekte olan ışınlarının sıcaklığına yer açıyor. Bu bilinçli seçim, huzuru çağrıştıran bir kontrast yaratıyor ve aynı zamanda boya resme ilave bir yalnızlık duygusu katıyor. Daha yakından baktığımda, yaprakların hafif hışırtısını ve uzaklarda çırpınan akşam kuşlarının seslerini duyabiliyorum. Bu, beni tanıdık ama uzakta bir manzaraya sokuyor. Van Gogh'un bu huzurlu özün tasvir edilişi sadece onun ustalığını değil, genellikle gözden kaçan bu anların değerini de vurguluyor ve bu eseri eserler dünyasına önemli bir katkıda bulunuyor.