Canlı renklere boyanmış bir kumsalda, binicilerden oluşan bir grup, hem ata binmiş hem de yürüyerek, canlı pembe kumların üzerinde yer alıyor. Yumuşak dalgalar, hafif bulutlarla kaplı gökyüzünün altında sakin bir mavi-yeşil denizle birleşiyor; ön plandaki sıcaklıkla sakin bir tezat oluşturuyor. Figürler, doğal ve rahat bir zarafetle tasvir edilmiş—duruşları doğal ve biraz içe dönük, insanla tropikal doğa arasındaki uyumu hissettiriyor. Atlar ise sağlam ve dingin; sakin enerjileriyle sahnedeki dengeyi sağlıyor.

Gauguin’e özgü güçlü konturlar ve düz, canlı renk alanları kullanılarak yapılan kompozisyon, rüya gibi bir durgunluk yaratıyor. Palet, soğuk mavi ve yeşillerle beklenmedik pembe ve toprak tonları arasında kontrastlar yaratıyor, bu da bu kıyı ritüeline egzotik, neredeyse doğaüstü bir hava katıyor. Fırça darbeleri niyetli ama gevşek; dokunsal bir yakınlık ve ritmik bir akış uyandırıyor. Bu tablo, zamanın yavaşladığı ve insan, hayvan ve manzara arasındaki sınırların şiirsel bir birlik içinde eridiği sakin bir birlik anını yakalıyor.