Scena rozgrywa się na żywo malowanej plaży, gdzie grupa jeźdźców, zarówno konnych, jak i pieszych, zajmuje żywiołowo różowe piaski ciągnące się ku spokojnemu, morskiemu horyzontowi. Miękkie fale łączą się z spokojnym, niebiesko-zielonym morzem pod niebem usianym lekkimi chmurami; cichy kontrast względem ciepła pierwszego planu. Postaci są ukazane z delikatną, zrelaksowaną gracją — ich naturalne, nieco zamyślone pozy zapraszają do odczucia harmonii między człowiekiem a tropikalną naturą. Konie, solidne i spokojne, uzupełniają kompozycję spokojną energią, balansując scenę.

Wykonane charakterystycznym dla Gauguina użyciem mocnych konturów i płaskich, żywych płaszczyzn kolorystycznych, dzieło osiąga niemal senną ciszę. Paleta podkreśla kontrasty – chłodne błękity i zielenie zestawione z nieoczekiwanymi różami i ziemistymi brązami, nadając pejzażowi egzotyczną i niemal nadprzyrodzoną aurę. Pociągnięcia pędzla są swobodne lecz celowe, wywołując wrażenie dotykowej bliskości oraz rytmicznego przepływu. Ten obraz ukazuje moment cichej wspólnoty, gdy czas zwalnia, a granice między ludźmi, zwierzętami i krajobrazem zacierają się w poetyckiej jedności.