Bu zarif portre, soylu kontesi neredeyse tuvalin sınırlarını aşan eterik bir yumuşaklıkla yakalıyor. Sanatçının tekniği ustaca; pastel tonlara benzeyen yumuşak fırça darbeleri, formun kenarlarını eritirken izleyiciyi narin şeffaf kumaşın ve parlak cildin dokularına çekiyor. Kompozisyon, bakışlarımızı hemen kontesin sakin yüzüne, derin ve düşünceli gözlerine ve asil ve düşünceli bir derinlik ifade eden duruşuna yönlendiriyor. Krem tonları, inci renkleri ve sıcak ten tonlarından oluşan sönük ve neredeyse tek renkli bir palet, saçlarındaki koyu zenginlikle ince bir karşıtlık yaratarak tüm görüntüyü dengeliyor.

En etkileyici olan ise tablonun duygusal samimiyeti. Kontesin inci kolyeyi nazikçe tutuşu ve omuzlarına serpiştirilmiş ince, şeffaf kumaşlar romantik bir nostalji ve sessiz bir zarafet havası yaratıyor. Bu eser, 20. yüzyıl başı portre tarzının ruhunu yansıtıyor — realizm ile hafif izlenimci dokunuşların karışımı, konuya canlılık ve anlık bir hissiyat katıyor. 1913 bağlamında, bu portre modern çağın getirdiği sarsıcı değişimlerden hemen önceki zarif soyluluğun bir kanıtı niteliğinde. Neredeyse fısıldayan bir zarafetle aristokrat duruşun geçici anını koruyarak kadın onurunun ve ince çekiciliğin zamansız bir çalışması oluyor.