Bu etkileyici eserde, izleyici, iki gencin tamamen dinleniyor gibi göründüğü huzurlu bir pastoral sahneye çekilirken, çevresindeki dünyadan uzak görünüyor. Biri beyaz giyinmiş şekilde rahatça yatmakta; çıplak ayağı yerle rahatça temasa geçmiş, rahat tavrı tarım hayatının günlük işlerinden geçici bir süre uzaklaştığını düşündürüyor. Diğer arkadaşı ise daha koyu tonlar içinde, yorgunluk veya düşünce nedeniyle bir sersemlik hâlinde görünüyor. Arka planda, yumuşak tonlarla dolu, sıcak ve zengin toprağa dokusal bir his ekleyen geniş fırça darbeleriyle boyanmış, yukarıdaki serin gökyüzüyle güzel bir karşıtlık oluşturmakta. Yakınlarda otlayan koyunlar, bu idiyal pastoral ortamı tamamlayarak, insan varoluşu ile derin bir ilişki kuran bir huzur ve sadelik duygusu uyandırıyor.

Kompozisyon dikkatlice dengelenmiş; bakışın formlar ve renkler arasında kaybolmasına davet ederken sahne içerisine ilişkin özelleşmeye imkân tanıyor. Rüzgârın fısıldayan sesini ve doğanın uzaktaki seslerini hayal ettiğimde, bu eser derin bir duygusal etki yaratıyor ve karmaşık modern bir dünyada huzur arayışına yanıt veriyor. Bu parça yalnızca bir anı yakalamakla kalmıyor, aynı zamanda 18. yüzyıl sanatında var olan pastoral temaların daha geniş tarihsel bağlamını yansıtmaktadır; burada idealize edilmiş kırsal yaşam, insan varoluşu ve toplumsal idealler üzerine daha derin düşünceler için bir tuval olarak hizmet etmekte. Fragonard, sıcak kahverengiler, toprak tonları ve zarif yeşil tonlarıyla karakterleri çevrelerinde sağlam bir şekilde sabitleyerek, doğada aidiyet hissini güçlendiren bir teknik kullanıyor.