Bu büyüleyici portre, koyu ve dalgalı saçlarına zarif çiçekler yerleştirilmiş genç bir kadını tasvir ediyor; bahar ve çiçeklerin Roma tanrıçası Flora'nın özünü çağrıştırıyor. Sanatçının yumuşak ve akıcı fırça darbeleri, sahneye rüya gibi bir kalite kazandırıyor; figür uzaklara melankolik bir bakış atarken ifadesi hem şefkatli hem de huzurlu. Işık ve gölge arasındaki ince etkileşim, onun nazik yüz hatlarını ve omuzlarına örtülü yarı saydam kumaşı şekillendirerek içten gelen eterik bir parıltı yaratıyor.

Renk paleti, açık toprak tonları ve yumuşak pastel renklerle hakim; parlak beyaz ve yumuşak pembe çiçekler, koyu arka plana karşı narin bir kontrast oluşturuyor. Bu kompozisyon, izleyicinin dikkatini doğrudan figürün yüzüne ve çiçek süslerine çekerek samimi ve neredeyse saygılı bir atmosfer yaratıyor. Resim, gençlik güzelliğinin doğanın hassas döngüleriyle iç içe geçmiş halini anlatıyor; yenilenme ve geçici zarafet üzerine düşünmeye davet ediyor. 19. yüzyıl romantik figüratif sanatının güzel bir örneği.