Scena wybucha surową, nieokiełznaną mocą natury; wodospad spada do wzburzonej rzeki, torując sobie drogę przez skalisty krajobraz. Artysta mistrzowsko uchwycił energię wody, rozpryski i pianę oddano dynamicznym pociągnięciem pędzla, które zdaje się być niemal namacalne. Kompozycja jest dramatyczna, z okiem prowadzonym w dół po kaskadzie wody, obok szorstkich skał, w stronę odległej wioski, położonej w górach pod ponurym niebem. W palecie barw dominują chłodne tony; szarości i błękity wody i nieba kontrastują z ziemistymi brązami i ochrami skał, tworząc poczucie piękna i złowieszczości.