Μια σκηνή φρενήρους απόδρασης ξετυλίγεται, αποδοσμένη σε αυστηρό ασπρόμαυρο. Οι μορφές είναι χαραγμένες με ωμή ενέργεια, τα σχήματά τους ξεπροβάλλουν από μια σκοτεινή κόλαση. Το φως, αν μπορεί να το πει κανείς έτσι, φαίνεται να προέρχεται από μια οργισμένη φωτιά, ρίχνοντας μακριές, δραματικές σκιές που χορεύουν σε όλη τη σκηνή. Σχεδόν μπορώ να νιώσω τη ζέστη, την επιτακτικότητα της στιγμής, τον τρόμο στα πρόσωπα των ανθρώπων που τρέχουν. Η σύνθεση είναι ένας ανεμοστρόβιλος. Οι μορφές είναι αλληλένδετες, τα άκρα απλωμένα σε μια απελπισμένη πάλη. Η χρήση της γραμμής από τον καλλιτέχνη μεταδίδει μια αίσθηση χάους και της ευθραυστότητας της ζωής.