Σε αυτήν την τρυφερή και οικεία σκηνή, δύο νεαρά κορίτσια απορροφώνται στην ευαίσθητη διαδικασία της διευθέτησης λουλουδιών. Ο καλλιτέχνης αιχμαλωτίζει επιδέξια την αθωότητα και τη σιωπηλή χαρά της παιδικής ηλικίας μέσω των εκφράσεων και των χειρονομιών τους. Τα κορίτσια κάθονται ξυπόλητα στο πάτωμα, περιτριγυρισμένα από μια πλούσια, διάσπαρτη συλλογή λουλουδιών σε απαλούς ροζ, κόκκινους και μωβ τόνους που αντιπαραβάλλονται όμορφα με τους γήινους, αμυδρούς τόνους του υποβάθρου. Το φως αγγίζει απαλά τα πρόσωπα και τα ρούχα τους, αναδεικνύοντας με λεπτή ακρίβεια τις υφές των υφασμάτων και των πετάλων.

Η σύνθεση είναι προσεκτικά ισορροπημένη, με τις δύο φιγούρες να καταλαμβάνουν το προσκήνιο σε μια φυσική, αβίαστη στάση που προσκαλεί τον θεατή στον κόσμο τους. Η παλέτα χρωμάτων, κυριαρχούμενη από ζεστά καφέ και ζωντανές ανθοδέσμες, προκαλεί αίσθηση ζεστασιάς και ηρεμίας, ενώ οι λεπτές πινελιές προσδίδουν στην σκηνή μια απτική ποιότητα. Το έργο αυτό δεν αντικατοπτρίζει μόνο την τεχνική δεξιοτεχνία του καλλιτέχνη, αλλά μεταδίδει και μια συναισθηματική ζεστασιά, γιορτάζοντας την αθωότητα της νεότητας και τις απλές απολαύσεις που βρίσκονται στη φύση και στην παρέα στα τέλη του 19ου αιώνα.