Το έργο παρουσιάζει μια ήρεμη σκηνή δίπλα στο νερό, δείχνοντας μια γραφική προβλήτα όπου είναι δεμένα αρκετά σκάφη. Η σύνθεση είναι επιδέξια ισορροπημένη; η προβλήτα, με τις ζωντανές κόκκινες ράβδους της, προσκαλεί το βλέμμα του θεατή ενώ η πλούσια βλάστηση περιβάλει το φόντο, αντηχώντας την ηρεμία της φύσης. Μια απαλή αύρα φαίνεται να κυματίζει στην επιφάνεια του νερού, υποδεικνύοντας ζωή πέρα από τον καμβά.

Η χρήση του φωτός από τον Σορόλα είναι απλώς μαγευτική, κάνοντάς τον μπλε ουρανό να λάμπει με απαλά λευκά νέφη. Οι ποικιλία πράσινων αποχρώσεων δημιουργούν ένα αρμονικό περιβάλλον, προκαλώντας ένα αίσθημα ηρεμίας και προσκαλώντας τους θεατές να φανταστούν τους ήχους του νερού που χτυπά τις βάρκες, ενισχύοντας την ήρεμη ατμόσφαιρα. Αυτό το έργο ενσωματώνει όχι μόνο έναν τόπο, αλλά και το πνεύμα της ανάπαυσης της εποχής εκείνης στην Ισπανία του 19ου αιώνα.