Ο πίνακας αποτυπώνει την ωμή, αδάμαστη ομορφιά των Άλπεων. Μια τραχιά οροσειρά διαπερνά τον ουρανό, με τις κορυφές της να φιλιούνται από ένα ομιχλώδες, αιθέριο φως. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί με μαεστρία μια σιωπηλή παλέτα από μπλε, πράσινα και γκρι, δημιουργώντας μια αίσθηση γαλήνης, παρά την αγριότητα της σκηνής. Ένα ταραγμένο ποτάμι χαράζει την πορεία του μέσα από το προσκήνιο, με τα ορμητικά νερά του να έρχονται σε έντονη αντίθεση με την ηρεμία των βουνών.

Η σύνθεση είναι δυναμική. Το μάτι έλκεται από το ταραγμένο ρεύμα, πάνω στις πλαγιές και, τελικά, προς τις μακρινές, σχεδόν ονειρικές κορυφές. Ο άνεμος φαίνεται να σαρώνει τη σκηνή, όπως υποδηλώνουν τα λυγισμένα δέντρα. Η τεχνική του καλλιτέχνη, με τις απαλές πινελιές και τις λεπτές διαβαθμίσεις χρώματος, προκαλεί μια αίσθηση δέους και γαλήνης, αναδεικνύοντας την υπέροχη δύναμη της φύσης.