Η σκηνή εκτυλίσσεται σε έναν σκοτεινό, σπηλαιώδη χώρο, φωτισμένο από το τρεμοπαίζον φως μιας δάδας. Οι φιγούρες, αποδοσμένες με δραματικά χρωματικά χτυπήματα, συμμετέχουν σε μια σοβαρή πομπή. Μεταφέρουν μια καλυμμένη μορφή, τα πρόσωπά τους χαραγμένα με θλίψη και αποφασιστικότητα. Η σύνθεση είναι ένα αριστούργημα του κιαροσκούρο. η αντίθεση μεταξύ φωτός και σκιάς ενισχύει το συναισθηματικό βάρος της στιγμής, στρέφοντας το βλέμμα του θεατή στα κεντρικά πρόσωπα. Οι υφές είναι πλούσιες, το πινέλο ορατό, δίνοντας στο έργο μια δυναμική ενέργεια. Σχεδόν ακούω τους σιγανούς ψιθύρους, αισθάνομαι το κρύο του τάφου.