Scena rozgrywa się w ponurej, jaskiniowej przestrzeni, oświetlonej migotliwym światłem pochodni. Postacie, oddane dramatycznymi pociągnięciami koloru, uczestniczą w uroczystej procesji. Niosą spowitą postać, na której twarzach maluje się żal i determinacja. Kompozycja jest majstersztykiem światłocienia; kontrast między światłem i cieniem wzmacnia emocjonalny ciężar chwili, kierując wzrok widza na centralne postacie. Tekstury są bogate, pociągnięcia pędzla widoczne, co nadaje dziełu dynamicznej energii. Prawie słyszę stłumione szepty, czuję chłód grobowca.