Dzieło prezentuje spokojny wenecki krajobraz: gondola, przepełniona postaciami, sunie po spokojnej wodzie. Luźne i ekspresyjne pociągnięcia pędzla oddają grę światła na wodzie i liściach drzew obrzeżających brzeg. Miękkie, niemal eteryczne światło spowija scenę, sugerując wczesny poranek lub późne popołudnie, dodając onirycznej jakości. Kompozycja jest zrównoważona, z łodzią działającą jako centralny punkt, a otaczające elementy – niebo, architektura i bujna zieleń – dopełniają jej obecność. Odbicia w wodzie odzwierciedlają scenę powyżej, tworząc poczucie głębi i harmonii. Paleta barw, zdominowana przez miękkie błękity, zielenie i nuty różu, wywołuje poczucie spokoju i pokoju. To tak, jakbym słyszał delikatne pluskanie wody o kadłub łodzi i odległe rozmowy pasażerów. Miękkie światło tworzy poczucie czci, czyniąc je poruszającym przedstawieniem.