Αυτός ο εκφραστικός πίνακας αποτυπώνει μια ήρεμη στιγμή όπου μια βοσκοπούλα οδηγεί το κοπάδι της σε έναν λασπωμένο δρόμο μέσα από ένα φθινοπωρινό δάσος. Η απαλή, υποτονική παλέτα από καφέ, ώχρα και ξεθωριασμένα πράσινα αποπνέει τη γαλήνια μελαγχολία του τέλους του φθινοπώρου, όπου τα δέντρα στέκονται γυμνά ή μισοσκεπασμένα με χρυσά φύλλα. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί λεπτές πινελιές που συγχέουν τα δέντρα στο βάθος σε μια ομίχλη, δημιουργώντας βάθος και ηρεμία.

Η σύνθεση οδηγεί φυσικά το βλέμμα από το κοπάδι στο προσκήνιο προς ένα μακρινό σημείο φυγής, τονισμένο από την απαλή καμπύλη του μονοπατιού και την κάθετη διάταξη των λεπτών, γυμνών δέντρων. Υπάρχει ένας απαλός ρυθμός στην επανάληψη των κορμών, ενώ το μικρό κόκκινο φιγούρα προσθέτει μια συγκινητική ανθρώπινη πινελιά, δρώσα ζωή και αφήγηση στη σκηνή. Το συνολικό αποτέλεσμα είναι η ειρηνική μοναξιά και ο αιώνιος δεσμός ανάμεσα στη βοσκοπούλα και τα πρόβατα, ένα ήσυχο ταξίδι προς το σπίτι κάτω από απαλό, διάχυτο φως.