Dit expressieve schilderij vangt een sereen moment waarin een herderin haar kudde langs een modderig pad door een herfstbos leidt. Het zachte, gedempte palet van bruin, oker en vervaagd groen roept de stille melancholie van late herfst op, waar de bomen kaal of half bedekt zijn met gouden bladeren. De kunstenaar gebruikt delicate penseelstreken die de bomen op de achtergrond in een mistige waas doen overlopen, waardoor diepte en een gevoel van kalmte ontstaan.

De compositie leidt het oog natuurlijk van de kudde op de voorgrond naar een verre verdwijnpunt, benadrukt door de zachte bocht van het pad en de verticaliteit van de slanke, bladloze bomen. Er is een zachte ritme in de herhaling van de stammen, terwijl de kleine figuur in het rood een ontroerend menselijk element toevoegt, waardoor de scène leven en verhaal krijgt. Het algehele effect is een vredige eenzaamheid en de tijdloze band tussen herderin en schapen, een rustige tocht naar huis onder zacht, diffuus licht.