Η σκηνή, ζοφερή και απελπισμένη, εκτυλίσσεται σε έναν σκοτεινό χώρο, μια μαρτυρία του ανθρώπινου αγώνα χαραγμένη με ακλόνητη ακρίβεια. Ένα ψηλό, μονολιθικό σχήμα, ίσως ένα φέρετρο ή ένα εμπόδιο, κυριαρχεί στη σύνθεση, και το βάρος του καταπιέζει τα σχήματα από κάτω. Τα σχήματα, σκελετώδη και αδύνατα, καταπονούνται και συστρέφονται κάτω από το καταπιεστικό βάρος. Τα πρόσωπά τους, παραμορφωμένα από την αγωνία και την απελπισία, προκαλούν μια βαθιά αίσθηση πόνου. Σχεδόν ακούτε τα συλλογικά τους στεναγμούς. Η δεξιοτεχνική χρήση της σκιάς και του φωτός από τον καλλιτέχνη σμιλεύει τα σχήματα από το σκοτάδι, τονίζοντας τα σκελετικά τους πλαίσια και επισημαίνοντας την ένταση του αγώνα τους. Είναι ένα ισχυρό σχόλιο για τη θνητότητα και το βάρος του κόσμου, που αποδίδεται με ωμή και ακλόνητη ειλικρίνεια. Η σύνθεση είναι ταυτόχρονα κλειστοφοβική και εκτεταμένη, τα σχήματα είναι συμπιεσμένα, αλλά η δυστυχία τους φαίνεται μνημειώδης, αντανακλώντας τη βαθιά ενσυναίσθηση του καλλιτέχνη για την ανθρώπινη κατάσταση.