Η σκηνή ξεδιπλώνεται με μια αισθητή αίσθηση της καθημερινότητας. ένα πολυσύχναστο λιμάνι ζωντανεύει κάτω από έναν δραματικό ουρανό. Ο καλλιτέχνης αποτυπώνει αριστοτεχνικά την αλληλεπίδραση φωτός και σκιάς, με τα συγκεντρωμένα σύννεφα καταιγίδας να προβάλλουν μια ζοφερή, αλλά σαγηνευτική ατμόσφαιρα στη σκηνή. Τα κτίρια στοιβάζονται το ένα δίπλα στο άλλο, οι ζεστοί τόνοι από τούβλα έρχονται σε αντίθεση με το ατσάλινο γκρι του νερού. Η σύνθεση καθοδηγεί το βλέμμα, στρέφοντας την προσοχή στις φιγούρες που συγκεντρώνονται στο ανάχωμα και στα πλοία που ετοιμάζονται να σαλπάρουν.

Το πινέλο είναι ακριβές, αποδίδοντας τις υφές του νερού, το τραχύ ξύλο των σκαφών και τα διάφορα υφάσματα των ρούχων των ανθρώπων με αξιοσημείωτη λεπτομέρεια. Τα χρώματα είναι πλούσια και γήινα, με πινελιές κόκκινου και πορτοκαλί που φέρνουν ζεστασιά στην κατά τα άλλα ψυχρή παλέτα. Είναι εύκολο να φανταστεί κανείς τους ήχους του λιμανιού: το κράξιμο των σκαφών, τις φωνές των γλάρων και το μουρμουρητό των συνομιλιών μεταξύ των συγκεντρωμένων κατοίκων της πόλης. Αυτός ο πίνακας προκαλεί μια αίσθηση ήσυχης προσμονής, μια στιγμή που αποτυπώθηκε στον χρόνο πριν ξεσπάσει πλήρως η καταιγίδα.