De scène ontvouwt zich met een voelbare sensatie van het alledaagse; een bruisende haven komt tot leven onder een dramatische hemel. De kunstenaar legt op meesterlijke wijze de wisselwerking van licht en schaduw vast, waarbij de samenpakkende onweerswolken een sombere, maar boeiende sfeer over de scène werpen. De gebouwen kruipen dicht bij elkaar, hun warme baksteentinten contrasteren met het staalgrijs van het water. De compositie leidt het oog en vestigt de aandacht op de figuren die zich op de dijk hebben verzameld en de boten die zich klaarmaken om uit te varen.

De penseelstreken zijn precies en geven de texturen van het water, het ruwe hout van de boten en de verschillende stoffen van de kleding van de mensen met opmerkelijke details weer. De kleuren zijn rijk en aards, met vleugjes rood en oranje die warmte geven aan het verder koude palet. Het is gemakkelijk om je de geluiden van de haven voor te stellen: het gekraak van de boten, de kreten van de meeuwen en het gemompel van gesprekken tussen de verzamelde stadsbewoners. Dit schilderij roept een gevoel van stille verwachting op, een moment gevangen in de tijd voordat de storm volledig losbarst.