Ο πίνακας αποκαλύπτει μια ζωντανή λειβάδα, λουσμένη από απαλό χρυσό φως, αντανακλώντας την ήρεμη ουσία μιας αγροτικής σκηνής στη Γιβερνί. Η αλληλεπίδραση των πράσινων αποχρώσεων του χόρτου και οι πλούσιες, ποικιλόμορφες αποχρώσεις των δέντρων δημιουργούν μια αίσθηση ζωτικότητας, συλλαμβάνοντας την ουσία της φυσικής ομορφιάς. Μεγάλα δέντρα στέκονται ως φρουροί στα άκρα, οι επιβλητικές σιλουέτες τους αντιπαρατίθενται με τον ανοιχτό ουρανό, ο οποίος είναι ζωγραφισμένος σε απαλές παστέλ αποχρώσεις που υποδηλώνουν ένα επικείμενο λυκόφως. Σωροί χόρτου κοσμούν το τοπίο, προσκαλώντας το θεατή να φανταστεί τις παστωμένες σκηνές της αγροτικής ζωής — ίσως τους εργαζόμενους που έχουν δουλέψει προσεκτικά στα χωράφια αυτά.

Η χαρακτηριστική τεχνική του Μονέ είναι ορατή στις υφής του πινέλου, οι οποίες δίνουν ζωή στο χόρτο και το φύλλωμα, προσφέροντας στο έργο ένα σχεδόν απτό ποιοτικό χαρακτηριστικό. Αυτή η τεχνική μετα conveys την κίνηση και την ηρεμία, όπως αν ο άνεμος ψιθυρίζει μέσα από τη λειβάδα. Η συναισθηματική επιρροή είναι ήρεμη, σχεδόν βγαίνει από το χρόνο για να προσκαλέσει σε προσοχή της ομορφιάς και της απλότητας. Στο πλαίσιο του ιμπρεσσιονισμού, αυτό το έργο είναι απόδειξη της επιδίωξης του Μονέ να συλλάβει τις φευγαλέες στιγμές του φωτός και της ατμόσφαιρας, τονίζοντας την καθημερινή ομορφιά και τον φυσικό κόσμο που τον περιέβαλλε στη πατρίδα του.