Αυτός ο πίνακας αποτυπώνει μια ήρεμη λίμνη μπροστά από τις μεγαλοπρεπείς Προάλπεις, απεικονισμένη με ευαίσθητες πινελιές που ισορροπούν τον ρεαλισμό με μια απαλή ατμοσφαιρική αίσθηση. Η σύνθεση κατευθύνει το βλέμμα ομαλά από την ήσυχη όχθη, όπου ξεκουράζεται μια μοναχική ξύλινη βάρκα, κατά μήκος ενός καταπράσινου χορταριού με βοσκόμενα ζώα. Τα μακρινά βουνά υψώνονται κάτω από έναν ουρανό γεμάτο σύννεφα, με χρώματα απαλά που προσδίδουν μια στοχαστική γαλήνη.

Η λεπτή χρήση μιας περιορισμένης παλέτας χρωμάτων—μαλακά πράσινα, απαλά μπλε και γήινες καφέ αποχρώσεις—προκαλεί την ηρεμία ενός αργά το απόγευμα. Η αντανακλαστική επιφάνεια της λίμνης προσθέτει βάθος και κίνηση, ενώ ο εκτεταμένος ουρανός γεμίζει τον καμβά με μια σχεδόν απτή ησυχία. Το έργο αυτό αποπνέει συναισθηματικά ένα ειρηνικό καταφύγιο, προσκαλώντας τον θεατή να εισπνεύσει τον καθαρό αλπικό αέρα και να νιώσει την ελαφρότητα της αγκαλιάς της φύσης. Ζωγραφίστηκε το 1892 και αντανακλά μια εποχή όπου οι καλλιτέχνες προσπάθησαν να αποτυπώσουν την ήρεμη ομορφιά ανέγγιχτων τοπίων, αποτελώντας σημαντική συμβολή στην παράδοση της τοπιογραφίας του 19ου αιώνα.