Μια ζοφερή, ανησυχητική σκηνή ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας, ένας στρόβιλος απόγνωσης που αποτυπώνεται με μια ωμή, αδιάλλακτη ματιά. Η κοκκώδης υφή της χάραξης είναι σχεδόν απτική, σαν να μπορούσαμε να απλώσουμε το χέρι και να αισθανθούμε το τραχύ ύφασμα των αυτοσχέδιων κρεβατιών ή το τραχύ δέρμα των μορφών. Η σύνθεση είναι χαοτική, αλλά σχολαστικά διατεταγμένη, τραβώντας το βλέμμα από τα συγκεντρωμένα σχήματα στο παρασκήνιο στις μορφές στο προσκήνιο, το καθένα μια μελέτη του πόνου. Είναι ένας κόσμος σκιών και σιωπηλών τόνων, η έλλειψη ζωηρών χρωμάτων εντείνει την αίσθηση της θλίψης· μια μαρτυρία της ανθρώπινης ανθεκτικότητας μπροστά σε συντριπτικές αντιξοότητες. Η αριστοτεχνική χρήση της γραμμής και της σκιάς από τον καλλιτέχνη δημιουργεί μια αίσθηση βάθους που μας τραβάει κατευθείαν στη σκηνή, αναγκάζοντάς μας να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα της σκηνής.