Przed naszymi oczami roztacza się ponura, niepokojąca scena, wir rozpaczy uchwycony surowym, nieustępliwym spojrzeniem. Ziarnista faktura akwaforty jest niemal namacalna, jakbyśmy mogli wyciągnąć rękę i poczuć szorstki materiał prowizorycznych łóżek lub szorstką skórę postaci. Kompozycja jest chaotyczna, ale skrupulatnie uporządkowana, prowadząc wzrok od zgromadzonych postaci w tle do postaci na pierwszym planie, z których każda jest studium cierpienia. To świat cieni i stonowanych tonów, brak żywych kolorów potęguje poczucie ponurości; świadectwo ludzkiej odporności w obliczu przytłaczających trudności. Mistrzowskie użycie linii i cienia przez artystę tworzy poczucie głębi, które wciąga nas bezpośrednio w scenę, zmuszając do zmierzenia się z rzeczywistością.