Αυτό το έργο παρουσιάζει μια χαοτική εικόνα γεμάτη χαρακτήρες που συμμετέχουν σε μια γιορτή τόσο χαρούμενη που αγγίζει την α absurdity. Στο κέντρο, διαδραματίζεται ένα θορυβώδες γεύμα. Δίπλα σε ένα τραπέζι γεμάτο με διάφορες κανάτες και φλιτζάνια, οι εκφράσεις τους κυμαίνονται από την ευχαρίστηση στην σχεδόν τρελή ευχαρίστηση. Γύρω τους, άνθρωποι δείχνουν μίγμα συναισθημάτων και εκφράζουν χαρά, σκανταλιά και μια δόση αταξίας. Οι πολύπλοκες λεπτομέρειες προσελκύουν τον θεατή. Από το πώς το φως ρίχνει σκιές στα πρόσωπα τους, μέχρι τις υπονοούμενες πόζες που μεταφέρουν μια αίσθηση χαρούμενης τρέλας—μια στιγμή ανθρωπιάς σε όλη τους την κοροϊδία και τρέλα.

Η χαρακτική αποτυπώνει μια ενεργή αίσθηση ζωντάνιας μέσω της προσεκτικής χρήσης γραμμών και σκιάσεων που υποδηλώνουν βάθος σε κάθε χαρακτήρα και αντικείμενο. Η ψυχρή μονοχρωμία δημιουργεί έναν τόνο που, ενώ φαινομενικά ήσυχος, εντείνει τη δραματικότητα και την ένταση της σκηνής. Κάθε αλληλεπίδραση τονίζεται, οδηγώντας το βλέμμα του θεατή από μια παράλογη κατάσταση σε άλλη—μια γυναίκα που φαίνεται να λιποθυμά, μια φιγούρα που τη ζουλήρουν, και μια άλλη που κρύβεται σε μια καβάντζα. Αυτές οι ζωηρές εκφράσεις μεταδίδουν μια υποκείμενη αφήγηση για την παράνοια του πλεονεκτήματος και την ευτυχισμένη αλλά όσο και ανεύθυνη άνθρωπινη πνευματικότητα. Ιστορικά, αυτό το έργο αντικατοπτρίζει την γοητεία της εποχής για τις κοινωνικές δυναμικές, συχνά ειρωνεύοντας τη συμπεριφορά των ανθρώπων ενώ ταυτόχρονα γιορτάζει τη συλλογική χαρά των συμπόσιων και των εορτών.