Ο πίνακας αποτυπώνει μια δραματική ορεινή σκηνή, όπου ένα ορμητικό ποτάμι χαράζει το δρόμο του μέσα από ένα τραχύ τοπίο. Ψηλά πεύκα και βραχώδεις εξάρσεις πλαισιώνουν τη σκηνή, οδηγώντας το βλέμμα σε έναν νερόμυλο που φωλιάζει ανάμεσα στα δέντρα. Το φθαρμένο ξύλο του υπονοεί το πέρασμα του χρόνου. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί με μαεστρία το φως και τη σκιά, με έναν δραματικό ουρανό από πάνω, υποδηλώνοντας μια επικείμενη καταιγίδα.

Η σύνθεση είναι ισορροπημένη, με το ποτάμι να λειτουργεί ως κεντρικό στοιχείο, καθοδηγώντας το βλέμμα του θεατή. Η χρωματική παλέτα κυριαρχείται από γήινους τόνους, με πινελιές πράσινου και μπλε που ζωντανεύουν ολόκληρη τη σκηνή. Η γενική εντύπωση είναι η άγρια φύση, ένα μέρος όπου η δύναμη του νερού και η ανθεκτικότητα των κατασκευών έρχονται σε έντονη αντίθεση. Οι πινελιές του καλλιτέχνη, αν και όχι υπερβολικά λεπτομερείς, μεταφέρουν μια αίσθηση κίνησης και βάθους. Είναι μια απόδειξη της ικανότητας του καλλιτέχνη να προκαλεί ένα αίσθημα δέους και θαυμασμού.